15 Mayıs 07 'de çok sevdiğimiz can  dostumuz Ramis Paksoy'u kaybettik. O günden bu güne çenem ve dişlerim birbirine kenetli ve kilitli bir halde dolaştım. Ne ağzımı açabildim ne de hissettiklerimi dile getirmeyi becerebildim. Çenemin ağrısı kalbime, kalbimin ağrısı da aklıma yansıdı. Açabildiğim kadar kelimelerimle ve onun vefatıyla dostlarla paldır küldür ordan oraya koşturmalarımızdan sonra da rahatlayamadım. Sanırım bir dost daha kaybedersem uzun süre de rahatlayamayacağım.

İkiteker de aslında kendi içinde farklılaşmalar yaşamıyor değil. Model seçim tarzı (doğru ya da yanlış, bilinçli ya da bilinçsiz), değişik amaçlarda kullanım için ; spor için, belki tutunamamışlığın bastırılması ve farklı görüntü ile taleplerin karşılanması için ve belki de  özgürlüğün sonsuzluğu için. Ama yine hepsi bir tek noktada birleşiyor ; İKİTEKER.

Motosiklet Camiasından Yaşama Dair

Neden motosiklet camiamızda değiştirmek için çaba harcadığımız sorunları bu camia dışında da değiştirebilmek için çaba harcamıyoruz? Nedir bu ikiteker dışına çıkartmaktan korktuğumuz?

Gerçekten enteresandır biz Türk toplumunun fanatik olması, bir gruba dahil olması ve bu şekilde yaşamını devam ettirmesi. Bunların tümünün kökeninde çocukluğumuz, daha da geriye gidersek sosyal ve kültürel psikolojimiz yatmaktadır. Biliyorsunuz bayılırız sürü psikolojisine ve en büyük sorunumuz da yalnızlık. Kişinin yalnız kendi başına kalabilmeyi başarabilmesi demek, kendi ile barışık olabilmeyi de çözebilmiş olması demektir. Aynaya yalın bir şekilde, yansımaların farkına vararak bakabiliyorsak aynanın da yansıttıklarına katlanabilmeyi başarmışız demektir.